Mijn naam is Willem Boddendijk, vader van Eva en Lieke en echtgenoot van Anouk. Op 6 juni heb ik mijn best gedaan om de Alpe d'Huez meerdere malen te beklimmen. Hiermee heb ik geld ingezameld voor de Alpe d'HuZes organisatie, die er zorg voor dragen dat alle opbrengsten ten goede komen aan kankerbestrijding. Hun antistrijkstokbeleid is fantastisch! 

Ook dit jaar doe ik weer mee, je kunt hen helpen door mij te sponsoren, op mijn sponsorpagina op de Alpe d'HuZes deelnemerssite kun je me steunen!

De grote dag

naamloos-4944Het is nu al weer zoveel later en ik heb de dag zelf nog nooit beschreven. Het is ook zo'n onbeschrijfelijke ervaring geweest dat ik er misschien wel tegenop keek om het op te schrijven. Toch zou het zonde zijn om het niet op zijn minst te proberen, dus hier komt het.
Op een idioot vroeg tijdstip ging de wekker, nadat ik al erg slecht in slaap kwam. Om twee uur op, half drie aan het ontbijt. Echt een rare ervaring om midden in de nacht aan het ontbijt te zitten met met een grote groep vrienden. De stemming was bijzonder goed, maar gespannen. Jens, Tom en ik stapten in de auto, waar we de fietsen de avond tevoren al op hadden gezet en we reden in een grote groep de berg af van Vaujany, richting Bourg d'Oisan.
De vrijwilligers stonden al bij de ingang van het dorp te wachten en we werden naar een parkeerplaats gedirigeerd. De spanning was nu wel opgelopen bij me en het aantrekken van de overschoenen, windjack enzo ging toch niet zo soepel als ik me voor had gesteld. Hup op de fiets en richting de start.
We waren zo netjes op tijd, dat we vooran stonden in de groep, klaar voor de start. Maar we waren ook zo op tijd, dat we nog wel even moesten wachten. Heel Bourg was wakker, de cafe's gingen open en we konden naast onze wachtpositie zó het terrasje opschuiven om nog even een kopje koffie te bestellen. Dat moet écht het raarste moment zijn geweest in mijn leven dat ik op een terrasje een kop koffie dronk: 4 uur 's ochtends!
Terwijl Frida en Mathieu werden geinterviewd door Radio2 begon het grote aftellen.... We mochten beginnen!
Een een grote colonne vertrokken we langs het podium waar Joop Zoetemelk en Dries van Agt ons wegwuivden. Langs de rotonde waar het vuurwerk de lucht inging, langs de campings richting de berg. Een breed lint aan gespannen fietsers dat met witte en rode lampjes zich een weg naar Alpe d'Huez begint te bewegen.
Linksaf bij de bocht, meteen omhoog! Fietsers, wandelaars, renners. Iedereen tegelijk die smalle weg op! Dit was niet het meest relaxte stukje van de hele dag. Het is hier lastig om je eigen tempo te rijden, om niet tegen iemand aan te rijden of om te voorkomen dat je omver wordt geduwd door andere, net zo onfortuinlijke weggebruikers. Na de derde bocht (bocht 18 in de volksmond) werd het al beter. De groep snelle rijders waren weg en er vormde izich groepen van gelijke snelheid.
Van die hele eerste tocht naar boven weet ik eigenlijk niet meer zo heel veel, alleen dat ik een uur achter hetzelfde meisje gereden heb dat een perfecte snelheid reed voor mij. Daarna ben ik haar ingehaald en alleen naar boven gegaan. Onderweg minstens 2 liter gedronken per beklimming en 2 repen en 2 gelletjes. Boven wordt je bij de entree van het dorp onthaalt als een ware wielerkoning!
Bij onze bus hadden we onze eigen vrijwilligers en fysiotherapeuten die ons opkalefaterden! Heerlijk suikerbrood, bidons weer vullen met water en sportdrank, nieuwe reepjes en gelletjes uit je tas pakken én natuurlijk een droog ondershirt aan, zodat je de afdaling weer kunt beginnen!
Afdalen is niet mijn sterkste punt, maar ik ben er ook niet slecht in. Toch kom ik met compleet verkrampte handen beneden aan. Ik had me goed aangekleed voor de afdaling, maar de zon begon al te schijnen. Bij de rotonde even keren, een eerste reepje eten, armstukken maar weer afdoen en terug die muur opfietsen!
Van de tweede beklimming kan ik me nog twee zaken goed herinneren: de dame die mijn fiets wel 10 minuten heeft vastgehouden voor me toen ik bij bocht 7 écht naar de WC moest én dat mijn familie precies op het goede moment uit de lift was gekomen om me op het hoogste punt in het dorp te kunnen begroeten! Mijn kids liepen met een oranje sherp met WILLEM erop, toch leuk zo'n koning die naar mij genoemd is :)
De derde beklimming ging aardig, maar ik merkte wel dat ik pijn begon te krijgen in mijn knie én in laag in mijn nek. Ik heb toch nog veel te veel in mijn 'schouders gehangen'. Dat zal ik moeten afleren voor 2014, want dat is écht een probleem!
Om vijf voor vijf was ik weer boven na mijn vierde beklimming. DOEL GEHAALD. Om half 6 zou de saamhorigheidsbeklimming beginnen met alle deelnemers, maar vooral met mijn AlpenKanjers. De pijn in mijn nek en knie, maar vooral de vermoeidheid hebben me op dat moment parten gespeeld. Fysiek was ik niet zo slecht, maar ik durfde op dat exacte moment niet nogmaals de afdaling aan te gaan. Ik was als de dood dat ik ongelukken zou maken en besloot op dat moment dat ik klaar was voor de dag.
Eigenlijk heb ik daar nog steeds een beetje spijt van, ook al weet ik dat ik de juiste belissing nam !
Toen de AlpenKanjers het dorp inreden zijn de bovenblijvers aangehaakt en zijn we met álle AlpenKanjers door het dorp gereden richting de finish. Wat een prachtige emotionele ervaring was dat! We waren trouwens nog live op televisie toen we over de finish reden!
Deze dag is zo ongelofelijk onvergetelijk! De hele mensenschare die langs het parcours staat, de saamhorigheid onder alle fietsers en vrijwilligers, de fantastische sfeer die dat oplevert: onbeschrijfelijk! Wat voor mij de beste omschrijving is voor deze dag is: de sfeer en saamhorigheid als bij een elfstedentocht, aangevuld met de zingeving van het goede doel waar we het állemaal voor doen! Het is geen sportevenement, het is één groot eerbetoon aan iedereen die we verloren hebben aan kanker en aan iedereen die met kanker heeft geleefd of nog moet leven!
Volgend jaar weer!

De dagen voor dé dag

Het is nu al weer maanden later, maar ik heb nooit beschreven wat we in Frankrijk hebben mogen beleven. Eigenlijk is het ook niet te beschrijven, maar ik ga hier toch een poging doen!
Het begon eigenlijk al op zaterdag voor de grote dag, we vertrokken met zijn vieren naar Vaujany. We hebben een hele goede reis gehad, waarbij het aantal auto's op de wegen met Alpe d'HuZes stickers, posters en natuurlijk fietsen achterop, enorm opviel. Het gevoel deel uit te maken van iets heel bijzonders bekroop mij al op de heenreis.
Eenmaal in de buurt van Alpe d'Huez hebben we de afslag richting Vaujany genomen en reden langs een prachtig stuwmeer. Achter de waterkrachtcentrale lag de 'oprit' naar het dorp. Hier had ik de eerste ervaring van de steilheid van de alpen. Haarspeld na haarspeld gingen we 10 kilometer omhoog naar het dorpje, dat op dezelfde hoogte ligt als Alpe d'Huez zelf. Hier hadden we met alle AlpenKanjers en hun aanhang een volledig appartementencomplex ingenomen, inclusief de locale horeca. Stiefs Bar & Cafe was ingericht als ons clubhuis, daar hadden we dagelijks ons ontbijt en avondeten. We kregen écht fietser-eten: grote borden met pasta en andere koolhydraten. Voor de niet-fietsende aanhang wel wat machtig geloof ik !
Op zondag ben ik direct het gevecht met de alpen aangegaan, we zijn met een flinke groep op de fiets gestapt en richting Bourg d'Oisain getrokken. De afdaling richting het stuwmeer was tricky. Ik ben geen held met afdalen en deze 10 kilometer dalen bij 10% was meteen een goede opwarmer. Daarna nog 12 km fietsen naar het dorp onderaan de 'Hollandse Berg', waar we even water hebben ingeslagen bij de supermarkt en toen begon het....
Ik had in de indoortrainingen de Alpe d'Huez al vaak gezien, maar nog nooit live! Het was heel apart om deze berg nu écht te beklimmen! Het was bij vertek in Vaujany best fris, ik had me dus best warm aangekleed. Hier kreeg ik spijt van, de zon begon goed te schijnen en de temperatuur steeg. Ik had geleerd om goed te letten op mijn hartslag en had me voorgenomen om niet boven de 155 hartslagen per minuut te komen.
Dat bleek een praktisch onmogelijke opgave, mijn hartslag zat meer op de 165 tot 170, waardoor ik geregeld aan mijn max zat. Flink drinkend en af toe genietend van een mierzoet gelletje heb ik mij naar boven gevochten. Daar trof ik na een kleine 7 kwartier de rest van de groep op het terras aan. Ik moet wel zeggen dat ik op dat moment mijn twijfels kreeg over mijn kansen op de donderdag die zou komen. Ik kon mijn hartslag niet onder controle krijgen, wat nu!
Eerst moesten we nog terug naar Vaujany trouwens; eerst afdalen, dan 12 km naar het stuwmeer en dan nog even naar boven. Op dat moment kon ik pas waarderen dat er op de Alpe d'Huez de meeste bochten wat vlakker zijn dan de rechte stukken. De klim naar Vaujany is ook vergeven van de bochten, maar het wordt nérgens even vlakker. De punten waar je als fietser naar uitkijkt, het kadootje dat je jezelf belooft bij die bocht: "daar wordt het even makkelijker"! Nou, mooi niet. Het gaat maar door en door en door. Met als klapstuk, de laatste 3 km nóg iets steiler! Na de eerste keer de Alpe d'Huez, nog even deze klim erachteraan, ik was kapot. 

De dag erop gingen de teamgenoten nog even de Col d'Ornon op, ik heb het even rustig gehouden. We zijn met het gezin de buurt gaan verkennen en zijn met de auto naar Bourg d'Oisan gegaan en hebben het dorpje bekeken.

Update: hoe kun je me volgen

Vandaag is er een aantal mogelijkheden beschikbaar geworden om me te kunnen volgen, mijn startnummer is 6716!

Bijna zover, hoe kun je me volgen?

Na maanden van training en voorbereiden gaan we zaterdag richting Frankrijk, om donderdag deel te nemen aan Alpe d'HuZes 2013. Het rare is dat ik nu al maanden aan het voorbereiden ben, sportschool spinningsessies, trainingen van Sheila bij TrainenVoorEengoedDoel.nl en sinds februari op de fiets naar buiten, toch heb ik geen idee of ik er klaar voor ben! Ik kan alleen zeggen dat ik er nu niets meer aan kan veranderen! Rationeel weet ik dat ik een enorme conditie heb opgebouwd; het verschil tussen mijn eerste keer fietsen in Limburg in maart en de manier waarop ik kon deelnemen aan de Klimclassic was duidelijk. Toch zit er in mijn achterhoofd nog steeds twijfel. Alles sal reg kom, maar spannend blijft het! Zeker als ik mensen uit de training zoals Martijn op Facebook zijn twijfel zie uiten, terwijl hij letterlijk honderden kilometers per week maakt en in de Vogezen een trainingstage heeft gedaan van duizenden hoogtemeters. Wat moet ik dan! 

Mijn fiets is in ieder geval in orde: velglint vervangen, binnenbandjes preventief vervangen, nieuwe remblokken, schoenplaatjes vervangen en in de afgelopen twee maanden heb ik al de banden, de cassette en de ketting vervangen (heb nu de grootste tandwiel achter dat ik kon krijgen!). Ik kan altijd nog als fietsenmaker aan de slag ergens!

Ik heb van veel mensen de vraag gekregen hoe ze me kunnen volgen op 6 juni, op zich wordt ik daar al wat verlegen van, maar als je het écht wil weten zijn er meerdere mogelijkheden:

  • Via de livesite van Alpe d'HuZes op http://live.opgevenisgeenoptie.nl/livetijden . Hier zie je vandaag nog de resultaten van de deelnemers van vorig jaar, maar daar komt uiteraard de 2013 informatie. Dan kun je me alleen vinden via mijn team: team 407, Alpenkanjer 3. Dus niet via 'Indivuele Deelnemers' !
  • Facebook: Vorig jaar was het mogelijk om de organisatie via Facebook je tussentijden te laten publiceren, ik ga ervan uit dat dit dit jaar ook kan, maar op het moment van schrijven is dat nog niet beschikbaar.
  • Via een App op je telefoon of tablet. De Android App is al uitgebracht en kun je installeren via https://play.google.com/store/apps/details?id=nl.flusso.ad6 .  Er is ook een iOS app voor Apple onderweg, maar nog niet goedgekeurd door Apple op dit moment. Houdt de App store in de gaten!
  • Via de NCRV via Radio en TV. Vanaf maandag 3 juni is de hele week op NL 1 om 19:30 aandacht voor Alpe d'HuZes. Het themakanaal Best 24 zendt vanaf 12.00 uur live vanaf de berg uit! Deze marathonuitzending bestaat uit live-beelden van de koers en finish, aangevuld met diverse video-reportages die in de aanloop naar het evenement zijn opgenomen, of op de dag zelf op de berg worden gemaakt door een verslaggever. (http://www.ncrv.nl/pagina/publieke-omroep-besteedt-ruimschoots-aandacht-aan-sportieve-inzamelingsactie-alpe-d%E2%80%99huzes)

Ik wil ook nog even van de gelegenheid gebruik maken om al mijn sponsors te bedanken! Zowel de prive als de zakenlijke sponsors zijn heel bijzonder voor me. Het feit dat het vertrouwen in me gegeven wordt dat ik dit tot een goed einde ga brengen en de steun voor het goede doel geven me een ongelofelijk goed gevoel. Als je nu trouwens de toezeggingen en de vaste sponsorbedragen optelt hebben mijn sponsors al € 7.763,88 opgebracht! Fantastisch toch! De 8.000 zou te halen moeten zijn lijkt me :)